Κι όμως… δεν γλίτωσε ούτε η Μαρινέλλα. Ναι, η γυναίκα-σύμβολο, η φωνή που σημάδεψε γενιές, βρέθηκε στο στόχαστρο κάτι «γραφίδων» που νόμιζαν ότι κρατούν τη σφραγίδα της τέχνης. Πίσω στο 1995. Η ανακοίνωση ότι θα ανέβει στο Ηρώδειο ως Κορυφαία του Χορού στο «Γυναικών πάθη» με χορικά του Ευριπίδης, προκάλεσε… αναταράξεις. Όχι γιατί δεν μπορούσε.
- Αλλά γιατί κάποιοι δεν μπορούσαν να αντέξουν ότι μπορούσε. Και τι έκαναν; Το κλασικό. Μπηχτές, ειρωνείες, μισόλογα. Όχι ευθεία άποψη – αυτό θέλει θάρρος.
Προτίμησαν το «δηλητήριο με το σταγονόμετρο». Η ίδια, ψύχραιμη αλλά αιχμηρή, το είπε ξεκάθαρα: καλύτερα να την έβριζαν. Γιατί η σιωπή αυτή, η υποκριτική, είναι το πραγματικό πρόβλημα. Εκεί κρύβονται οι μικρότητες. Η ιστορία βέβαια έχει χιούμορ. Γιατί σήμερα, εκείνοι ξεχάστηκαν. Και η Μαρινέλλα… έμεινε. Όπως πάντα.
