Και πολύ άργησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να σηκώσει το γάντι απέναντι στον Αντώνης Σαμαράς. Γιατί όταν αφήνεις τον άλλον να δίνει one man show επί μηνών για τα εθνικά, στο τέλος δεν φταίει ο performer — φταίει το κοινό που δεν πληρώνει εισιτήριο αλλά τον ακούει.
Η πολλή αστική ευγένεια είναι ωραία στα σαλόνια. Στην πολιτική όμως αφήνει κενά. Και τα κενά τα γεμίζουν οι «επαγγελματίες ανησυχούντες» με σενάρια, υπονοούμενα και βαριά λόγια περί κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στο ίδιο τραπέζι, έστω και πιο χαμηλόφωνα, ο Κώστας Καραμανλής, ο Προκόπης Παυλόπουλος και η γνωστή σχολή «κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν λέμε τι ακριβώς».
Κάπου εκεί, στο Μέγαρο Μαξίμου, συνειδητοποίησαν το αυτονόητο: όταν δεν απαντάς, δεν θεωρείσαι μεγαλόψυχος — θεωρείσαι αδύναμος. Και τότε οι ψεκασμένες θεωρίες βαφτίζονται «πατριωτική αγωνία» και τα fake news αποκτούν δεύτερη ζωή.
Η απάντηση της Τετάρτης και η σκληρή δήλωση της Πέμπτης δεν ήταν απλώς πολιτική αντίδραση. Ήταν αλλαγή ύφους. Σαν να είπε ο πρωθυπουργός: «Ωραία τα υπονοούμενα, αλλά μέχρι εδώ». Χωρίς μισόλογα, χωρίς χαμόγελα ευγενείας, χωρίς το γνωστό “δεν σχολιάζω”. Το μήνυμα είναι σαφές: τίποτα δεν θα πέφτει κάτω. Ούτε εθνικά θέματα, ούτε θεωρίες περί μυστικών υποχωρήσεων, ούτε οργανωμένες προσπάθειες δημιουργίας κλίματος. Και — κρατηθείτε — δεν θα υπάρχουν πια ιερά και όσια.
Ούτε πρώην πρωθυπουργοί, ούτε ιστορικά στελέχη, ούτε βαριά επώνυμα. Με απλά λόγια; Το τακτ πήγε διακοπές. Και στη θέση του μπήκε το «όποιος έχει κάτι να πει, να το πει καθαρά — και να ακούσει την απάντηση».
