Η εκπομπή της Νατάσας Γιάμαλη χρειάζεται ανανέωση όχι αύριο – χθες. Λίγο περισσότερο οξυγόνο, λίγη περισσότερη “ομάδα”, λίγη λιγότερη μοναχική σοβαροφάνεια που βαραίνει το πλατό σαν βελούδινη κουρτίνα επαρχιακού θεάτρου. Κι αυτό το ατελείωτο κοντινό… Αχ, αυτό το κοντινό. Δεν είναι πια τηλεοπτική επιλογή, είναι αρχαιολογικό εύρημα. Εκπέμπει μια αισθητική ναφθαλίνης, σαν να παρακολουθείς πολιτική ανάλυση από ντουλάπα χειμερινών ρούχων.
Τα κοινωνικά θέματα δεν είναι κομματικό φυλλάδιο. Απαιτούν εύρος, εμπειρία στο πεζοδρόμιο που δεν έχει… αντανακλαστικά, λίγο αυθορμητισμό. Όταν όλα περνούν από το ίδιο ιδεολογικό φίλτρο, το αποτέλεσμα δεν είναι αιχμηρό – είναι μονότονο. Και η τηλεόραση, ως γνωστόν, τιμωρεί τη μονοτονία πιο αυστηρά κι από τον πιο σκληρό αρχισυντάκτη.
- Ακόμη κι όταν πήρε την πολυπόθητη διψήφια πάσα από τους “Δυο Ξένους”, απέναντι στη Ναταλία Γερμανού, τα νούμερα παρέμειναν πεισματικά μονοψήφια. Η πραγματική “διάσωση” ήρθε μόνο μετά το τέλος του “Καλύτερα δε γίνεται”, σε μια τηλεοπτική συγκυρία που περισσότερο θύμιζε συγκοινωνούντα δοχεία παρά θρίαμβο.
Και μέσα σε όλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης – σταθερά στο γνώριμο μοτίβο του – να βγαίνει ζωντανά στο τηλέφωνο για τα επεισόδια στη Νίκαια, ατάραχος, σχεδόν σαν να τρέφεται από την ένταση απέναντι στους γιατρούς που τον προπηλάκισαν. Την ώρα που άλλοι πασχίζουν να ελέγξουν το κάδρο, εκείνος ελέγχει το momentum.
Η τηλεόραση είναι σκληρό παιχνίδι. Δεν συγχωρεί την ακινησία. Ή εξελίσσεσαι ή επαναλαμβάνεσαι. Και η επανάληψη, δυστυχώς, δεν γράφει ιστορία και δεν είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Δείτε τα νούμερα αναλυτικά:
