Η απόφαση του Νίκου Κοκλώνη να διακόψει άμεσα τη συνεργασία με τον Κώστας Δόξας μετά την καταδικαστική απόφαση για ενδοοικογενειακή βία, δεν ήταν απλώς μια κίνηση διαχείρισης κρίσης.
Ήταν μια ξεκάθαρη θέση ευθύνης. Το Just the 2 of Us στήθηκε ως ένα λαμπερό σόου ψυχαγωγίας. Ένα πρόγραμμα που υπόσχεται διασκέδαση, χαμόγελα, μουσική και θετική ενέργεια στο κοινό του. Δεν είναι – και δεν μπορεί να γίνει – χώρος “επαναφοράς εικόνας” για πρόσωπα που έχουν χαρακτηριστεί από τη Δικαιοσύνη ως ένοχα για πράξεις βίας.
Μετά από μόλις δύο εβδομάδες συμμετοχής, η απομάκρυνση του τραγουδιστή ήρθε αμέσως μετά την ανακοίνωση της ποινής φυλάκισης τριών ετών με αναστολή για την υπόθεση που είχε καταγγείλει η πρώην σύζυγός του, Μαρία Δεληθανάση.
Το δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς υπεράσπισης και έστειλε το δικό του σαφές μήνυμα: μηδενική ανοχή στη βία μέσα στην οικογένεια. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του παραγωγού και παρουσιαστή να προχωρήσει στη διακοπή της συνεργασίας δεν ήταν απλώς αναμενόμενη – ήταν αναγκαία.
Σε μια εποχή όπου η κοινωνία απαιτεί συνέπεια λόγων και πράξεων, η τηλεόραση δεν μπορεί να λειτουργεί αποκομμένη από την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε “καθαρτήριο” δημόσιας εικόνας για ανθρώπους που έχουν κριθεί ένοχοι από τη Δικαιοσύνη. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που τηλεοπτικός σταθμός παίρνει αντίστοιχη απόφαση.
Το 2021, ο ANT1 είχε απομακρύνει τον ίδιο καλλιτέχνη από το Your Face Sounds Familiar μετά τις καταγγελίες που είχαν έρθει στο φως. Η χθεσινή εξέλιξη, ωστόσο, έρχεται μετά από τελεσίδικη δικαστική κρίση, γεγονός που βαραίνει ακόμη περισσότερο το πλαίσιο.
Το OPEN, με την επίσημη ανακοίνωσή του, ξεκαθάρισε ότι ο τραγουδιστής δεν θα συμμετέχει πλέον στην παραγωγή. Η στάση αυτή προστατεύει το brand του σόου, τους συμμετέχοντες, αλλά κυρίως το κοινό που δεν θέλει η ψυχαγωγία να συγχέεται με την ανοχή σε συμπεριφορές που έχουν κριθεί ποινικά κολάσιμες.
Η ψυχαγωγία οφείλει να εμπνέει, να ενώνει και να προσφέρει ανάσα από τη δύσκολη καθημερινότητα.
Όχι να προκαλεί ηθικά διλήμματα. Και σε αυτή τη συγκυρία, η απόφαση του Νίκου Κοκλώνη έδειξε ότι το “Just the 2 of Us” παραμένει αυτό που δημιουργήθηκε για να είναι: ένα σόου χαράς – όχι ένας μηχανισμός αποκατάστασης δημόσιας εικόνας.
