Βρισκόμαστε στον Σεπτέμβριο του 2013, όταν η Χρυσή Αυγή έχει γίνει ήδη κοινοβουλευτικό κόμμα και αυτό της προσφέρει θεσμικά προνόμια, αλλά και τη δυνατότητα να απευθύνεται με μεγαλύτερη ευχέρεια προς τους πολίτες.
Είναι η εποχή που ήδη έχουν κάνει τις εμφάνισή τους στους δρόμους τα «τάγματα εφόδου», με επιθέσεις που είχαν οδηγήσει σε δολοφονίες όπως αυτή του Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα τον Ιανουάριο του 2013 ή σε σοβαρούς τραυματισμούς, όπως αυτούς των μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα, λίγες μόλις μέρες πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
- Από την αρχή η στάση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ήταν να εμφανίσει τη δολοφονία ως ένα μεμονωμένο περιστατικό, έναν «καυγά», όπου «κάτι πήγε στραβά», προσπαθώντας μάλιστα να πάρει αποστάσεις από τον δολοφόνο Γιώργο Ρουπακιά.Πλην όμως η εν ψυχρώ δολοφονία είχε ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά της δράσης των «ταγμάτων εφόδου», αλλά και η οργή του κόσμου ήταν μεγάλη και το αίτημα για ποινική αντιμετώπιση της δράσης τους πιο επιτακτική από ποτέ.
Οι διάσπαρτες δικογραφίες από τις επιθέσεις των «ταγμάτων» με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Νίκου Δένδια ενοποιήθηκαν και εστάλησαν στις δικαστικές αρχές, κίνηση που οδήγησε στη δίκη και την καταδίκη του ηγετικού πυρήνα της Χρυσής Αυγής.Ταυτόχρονα, ο Παύλος Φύσσας έγινε σύμβολο του αγώνα κατά της εγκληματικής οργάνωσης, όπως και η μητέρα του Μάγδα Φύσσα, που παραβρέθηκε σε όλες τις συνεδριάσεις του δικαστηρίου, αλλά και στάθηκε στο πλευρό και άλλων γονιών που έχασαν τα παιδιά τους, όπως των γονιών της Ελένης Τοπαλούδη.
