Ότι δεν λάμπει είναι απλά Αργυρός – Όταν η πίστα γίνεται η “αυλή” του καραγκιόζη

Ο Κωνσταντίνος Αργυρός δεν είναι ένας επιτυχημένος λαϊκός τραγουδιστής. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κυρίως, ως ένα μιντιακό κατασκεύασμα: προσεκτικά γυαλισμένο, αυστηρά ελεγχόμενο, σχεδιασμένο να λειτουργεί περισσότερο ως εικόνα παρά ως φωνή. Και όπως συμβαίνει συχνά με τέτοια «προϊόντα», η αντοχή τους δεν κρίνεται στην τέχνη, αλλά στα υψηλά κονέ.

• Τα τελευταία χρόνια, η πραγματικότητα της νυχτερινής πίστας είναι σκληρή. Οι «πολυπόθητοι τζίροι» δεν έρχονται πάντα, το κοινό στενεύει, η λάμψη δεν αρκεί για να γεμίσει μαγαζιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Αργυρός μοιάζει να αναζητά διέξοδο όχι στη μουσική, αλλά στη διαρκή προσκόλληση στην ισχύ.

Εκεί όπου η προβολή δεν εξαρτάται από πετυχημένες συναυλίες και αμέτρητα εισιτήρια, αλλά από καθοδηγούμενες-πριβέ προσκλήσεις. Κάποιοι που γνωρίζουν τη νύχτα κάνουν λόγο για έναν άγραφο νόμο. Η αλαζονεία και η αχαριστία τιμωρείται στην πιάτσα την νύχτας.

• Η στενή του σχέση με την Αμερικανίδα πρέσβειρα δεν είναι απλώς κοινωνική. Είναι σταθερή, επαναλαμβανόμενη, σχεδόν επαγγελματική. Ο εμφανίσιμος κατά τ’άλλα καλλιτέχνης, είναι απίκο σε κάθε κάλεσμα. Παρών σε κάθε δεξίωση. Διαθέσιμος σε κάθε φωτογραφία. Σαν σύγχρονος αυλικός που γνωρίζει πως η θέση μετράει πιο πολύ, όχι πάνω στην πίστα αλλά στο πρώτο πλάνο.

Και κάπου εδώ η εικόνα γίνεται αποκαλυπτική:

Ο λαϊκός τραγουδιστής να κινείται σαν σκιά πίσω από τα πανάκριβα φορέματα της Γκιλφόιλ, κρεμασμένος από τη λάμψη μιας εισαγόμενης επιρροής που του εξασφαλίζει κάτι πιο πολύτιμο από επιτυχίες — διαρκή ορατότητα. Όχι επειδή τραγουδά κάτι ωραίο, αλλά επειδή συνοδεύει μια καθόλα επιβλητική εξουσία.

• Το πρόβλημα δεν είναι η μόδα, ούτε τα φορέματα, ούτε τα χαμόγελα στον αδηφάγο φακό. Το πρόβλημα είναι ότι το λαϊκό τραγούδι, μέσα από τέτοιες επιλογές, παύει να διεκδικεί χώρο, να καθορίζει σκοπό, και αρκείται απλά να διακοσμεί. Ο Αργυρός δεν λειτουργεί ως καλλιτέχνης που συνομιλεί με την κοινωνία, αλλά ως brand που αναζητά προστάτη όταν η αγορά δεν αποδίδει. Η προσφορά-ζήτηση μετατρέπεται σε φθηνή καμπάνια πλύσης (αν)εγκεφάλου.

Έτσι εξηγείται και η ευκολία με την οποία μεταλλάσσεται σε πολιτισμικό συνοδό της απόλυτα εισαγόμενης εξουσίας. Δεν ενοχλεί, δεν αιφνιδιάζει, δεν κουβαλά μνήμη. Είναι το τέλειο soundtrack για διπλωματικές βραδιές και θεσμικά δείπνα. Ένα γιαλαντζί λαϊκό τραγούδι αποστειρωμένο, αρκετά ελληνικό για να συγκινεί, αρκετά άδειο για να μην απειλεί.

• Ο σύγχρονος αυλικός δεν χρειάζεται ταλέντο, χρειάζεται διαθεσιμότητα. Και κάποιοι φαίνεται να την προσφέρουν απλόχερα. Όχι ως αποτέλεσμα πίεσης, αλλά ως στρατηγική. Όταν η πίστα δεν γεμίζει, γεμίζει η ατζέντα. Όταν ο τζίρος δεν ανεβαίνει, ανεβαίνει το κύρος μέσω της εγγύτητας με την ισχύ.

@stefaniasamara

για να δωωωωω για να δωωωωω τι άλλο θα μας φέρει η χρονιαααά #γιασενα #φοργιου #φυπ #argiros

♬ original sound – Stefania Samara

Και σε αυτό το σημείο ξεπετάγονται τα σημεία των καιρών και των πολιτισμικών κρίσεων: Κάποτε το λαϊκό τραγούδι στεκόταν απέναντι στην αυλή. Σήμερα, κάποιοι προτιμούν να στέκονται πίσω της, αρκεί να φαίνονται στο κάδρο.

Έτσι, ενώ άλλοι γνήσιοι καλλιτέχνες παλεύουν με το πεντάγραμμο στην αφάνεια και το περιθώριο, κάποιοι εκλεκτοί «αργυροί» ως μιντιακοί σπόνσορες, καταφέρνουν να επιβιώνουν και να πείθουν το ανυποψίαστο κοινό, για πρωτιές ανύπαρκτες και φάλτσες. Όχι επειδή τραγουδούν τη λαϊκή αλήθεια, αλλά επειδή ξέρουν που και πως να σταθούν όταν σβήνουν τα φώτα της πίστας.