Στον ΣΚΑΪ το restart δεν είναι απλώς επικοινωνιακό – είναι εκκαθάριση. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δείχνει να παίρνει σκούπα και να «ξηλώνει» ό,τι κουβαλούσε τη σφραγίδα της εποχής Ζούλα, έχοντας αντιληφθεί ότι το προηγούμενο μοντέλο δεν οδηγούσε απλώς σε χαμηλές επιδόσεις, αλλά σε στρατηγική απομόνωση από την αγορά.
Γιατί είναι εύκολο να δείχνεις αλαζονεία όταν έχεις την ευκαιρία να δαπανάς πάνω από 200 εκατ. ευρώ του ελληνικού λαού στην ΕΡΤ και να βγαίνεις τελευταίος, αλλά η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι αμείλικτη.
Και το πρόβλημα δεν ήταν μόνο τηλεοπτικό, ήταν βαθιά επιχειρηματικό. Στον ιδιωτικό τομέα, η αστοχία δεν συγχωρείται – μεταφράζεται σε δεκάδες εκατομμύρια που πληρώνει ο μέτοχος για να κυνηγά τον ανταγωνισμό.
Την ώρα που άλλοι παίκτες επένδυαν μεθοδικά, χτίζοντας περιουσιακά στοιχεία και προοπτική, στον ΣΚΑΪ του Ζουλα κυριάρχησε μια λογική αυλής, με επιλογές που –όπως λένε στην αγορά– εξυπηρετούσαν περισσότερο «φιλίες» παρά στρατηγική.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η περίοδος άφησε πίσω της όχι μόνο επιχειρηματικές πληγές, αλλά και τριβές σε πολιτικό επίπεδο, όταν ο Ζούλας ήρθε σε ρήξη με το σκληρό πυρήνα του Μαξίμου για να ικανοποιήσει γραμμάτια προς τους φίλους του.
