Ο τελικός της Eurovision ολοκληρώθηκε όπως ακριβώς έπρεπε — δηλαδή χωρίς καμία απολύτως έκπληξη. Ο Ακύλας, με το «Ferto», σήκωσε το τρόπαιο μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού που έμοιαζε περισσότερο με οργανωμένη λατρευτική τελετή παρά με τηλεοπτικό διαγωνισμό. Οι fans, σε κατάσταση οριακής ευφορίας, έτοιμοι να κλείσουν εισιτήρια για Βιέννη πριν καν πέσουν οι τίτλοι τέλους.
- Η παραγωγή; Άρτια. Σχεδόν ενοχλητικά άρτια. Από εκείνες τις βραδιές που η κρατική τηλεόραση θυμάται ξαφνικά ότι μπορεί να λειτουργήσει σαν κανονικό κανάλι και όχι σαν δημόσια υπηρεσία ανακοινώσεων. Με τη Μαγγίρα στο τιμόνι, τον Καπουτζίδη σε ρόλο σταθερής αξίας και τη Βρανά να συμπληρώνει το παζλ, το αποτέλεσμα ήταν αυτό που λέμε «κουμπωμένο». Ροή, ρυθμός, εικόνα — όλα στη θέση τους.
Και κάπου εκεί ήρθαν και τα νούμερα. Σχεδόν 40% στο δυναμικό κοινό. Ναι, καλά διαβάσατε. Τεσσεράκι μπροστά. Ένα ποσοστό που σε άλλες περιπτώσεις απαιτεί υπερπαραγωγή, δράμα, δάκρυ και ίσως καμιά αποχώρηση με φορείο. Εδώ αρκούσε ένας τελικός τραγουδιού.
- Το μήνυμα προς τη διοίκηση είναι απλό και σχεδόν κραυγαλέο: αν από τώρα μέχρι τον Μάιο δεν στήσουν εκπομπή αποκλειστικά για τη Eurovision, δεν θα μιλάμε απλώς για χαμένη ευκαιρία. Θα μιλάμε για τηλεοπτική αυτοχειρία με προμελέτη. Γιατί όταν ένα προϊόν «γράφει» έτσι, δεν το αφήνεις να κρυώσει. Το εκμεταλλεύεσαι μέχρι τελευταίας σταγόνας.
Απέναντι στον τελικό; Σκόνη και θρύψαλα. Το Survivor σε ιστορικά χαμηλά — τόσο χαμηλά που αν συνεχίσει έτσι θα χρειαστεί GPS για να βρει τηλεθεατές. Οι ελληνικές ταινίες σε mood επανάληψης χωρίς λόγο ύπαρξης. Η τηλεοπτική βραδιά μετατράπηκε σε one-man show της Eurovision.
Ο μόνος που κατάφερε να κρατηθεί όρθιος μετά τον διαγωνισμό ήταν ο Αρναούτογλου. Σχεδόν σαν τον τελευταίο επιζώντα σε τηλεοπτικό τοπίο ερειπίων.Δείτε αναλυτικά τις αποδόσεις παρακάτω — γιατί οι αριθμοί, όσο κι αν πονάνε κάποιους, έχουν πάντα την κακή συνήθεια να λένε την αλήθεια.
GIPHY App Key not set. Please check settings