Χαμηλές προσδοκίες… ακόμη χαμηλότερο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το συμπέρασμα που άφησε πίσω της η εκπομπή «Memories» του Ζέτα Μακρυπούλια στον ANT1 το βράδυ του Σαββάτου. Και περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή και τα νούμερα τηλεθέασης.
- Γιατί μπορεί στο Ρουκ Ζουκ να τη βλέπουμε πιο αυθόρμητη, πιο «γήινη» και με ρυθμό, όμως εδώ το πράγμα… βάρυνε επικίνδυνα. Πολύ. Και κυρίως; Έγινε προβλέψιμο.
Η εκπομπή που υποτίθεται πως θα άνοιγε «παράθυρο» σε προσωπικές ιστορίες, κατέληξε –σύμφωνα με τα όσα λένε τηλεθεατές– σε ένα καλοστημένο πάνελ αλληλοθαυμασμού. Ίδιοι άνθρωποι, ίδιος κύκλος, ίδιες ατάκες. Λίγη συγκίνηση, λίγη σάλτσα, λίγο «δάκρυ on cue». Και κάπου εκεί… χάθηκε η μπάλα. Γιατί ο κόσμος πλέον δεν “τσιμπάει” τόσο εύκολα.
- Δεν θέλει να βλέπει «φίλους» να στηρίζουν φίλους σε ένα τηλεοπτικό deja vu που έχουμε ξαναδεί δεκάδες φορές. Ποσεσ Φορές να ξαναδούμε την ζωή του Καπουτζιδη; Γκοσαμε. Το κοινό θέλει αλήθεια. Βαρέθηκε τα παρεάκια. Ξυπνήστε.
Θέλει κάτι να του μείνει. Κάτι που να πει: «ναι, άξιζε να κάτσω Σάββατο βράδυ μέσα». Αντί γι’ αυτό; Πολλοί ένιωσαν ότι δεν άκουσαν τίποτα καινούργιο. Καμία φρέσκια κουβέντα. Καμία αποκάλυψη. Μόνο «αλληλονιαουρίσματα» και μια εμφανής προσπάθεια να δημιουργηθεί συναίσθημα… χωρίς ουσία.
- Και κάπου εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Αν ο λόγος να ανοίξεις την τηλεόραση είναι απλά ένα γνώριμο πρόσωπο, μήπως τελικά είναι καλύτερα να την κλείσεις; Γιατί –ας είμαστε ειλικρινείς– το Σάββατο βράδυ δεν είναι για «στημένα».
Είναι για παρέα, για φίλους, για ένα ποτήρι κρασί και αληθινές στιγμές. Όχι για τηλεοπτικά déjà vu που απλά επιβεβαιώνουν ότι το content… έχει μείνει πίσω.
Η Ζέτα Μακρυπούλια μπορεί να έχει την εμπειρία και την παρουσία. Το θέμα είναι: έχει και το format την ψυχή; Γιατί χωρίς αυτή… κανένα “Memories” δεν μένει.
