Η θλίψη δεν έχει σύνορα. Δεν έχει χρώματα, ομάδες, πατρίδες. Έχει μόνο ανθρώπους. Στο εργοστάσιο της “Βιολάντα”, εκεί όπου η άσφαλτος τρύπησε σωλήνες και έγινε σιωπή, χάθηκαν ζωές σε μια στιγμή. Μια στιγμή αρκούσε για να κοπεί βίαια το νήμα της καθημερινότητας, να παγώσουν τα λόγια, να μείνουν πίσω οικογένειες με αναπάντητα «γιατί». Εκεί ανήλικα παιδιά κοιμήθηκαν με τις μανούλες τους και ξύπνησαν χωρίς αυτές.
- Η επόμενη σελίδα της ζωής… μας λυγίζει. Άνθρωποι που ξεκίνησαν ένα απλό ταξίδι και δεν γύρισαν ποτέ. Άνθρωποι που είχαν όνειρα, σχέδια, αγκαλιές που τους περίμεναν. Και μακριά από την Ελλάδα, στη Ρουμανία, επτά νέοι άνθρωποι –οπαδοί του ΠΑΟΚ– πλήρωσαν με τη ζωή τους την αγάπη τους. Την αγάπη για την ομάδα, για την παρέα, για το ταξίδι. Δεν ήταν «οπαδοί». Ήταν παιδιά, φίλοι, αδέρφια, γιοι. Ήταν χαμόγελα μέσα σε ένα λεωφορείο, τραγούδια, πειράγματα, προσμονή. Και ξαφνικά, σκοτάδι. Εκεί οι μάνες ξύπνησαν με τα παιδιά τους και το μεσημέρι της ίδιας ημέρας τα έχασαν.
Όταν η είδηση γίνεται αριθμός, κάτι μέσα μας αντιστέκεται. Επτά νεκροί. Άλλες πέντε νεκρές. Τόσες λέξεις, τόσος πόνος. Κάθε ένας από αυτούς ήταν ένας ολόκληρος κόσμος. Και αυτοί οι κόσμοι έσβησαν άδικα, αφήνοντας πίσω μόνο κραυγές σιωπής και μάτια που δεν θα στεγνώσουν εύκολα.
- Αυτές τις ώρες δεν χωρούν διαχωρισμοί. Δεν υπάρχουν χρώματα παρά μόνο το μαύρο. Δεν υπάρχουν ομάδες, μόνο άνθρωποι. Η Βιολάντα και το τροχαίο στην Ρουμανία, ενώνονται σε έναν κοινό πόνο, σε μια κοινή προσευχή. Να μη συνηθίσουμε ποτέ τον θάνατο, να μη λέμε ποτέ «άλλη μια τραγωδία».
Γιατί κάθε τραγωδία είναι μοναδική. Και κάθε ζωή που χάνεται, είναι μια πληγή που δεν κλείνει. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό: τη μνήμη. Και την υπόσχεση πως θα μιλάμε, θα θυμόμαστε, θα σεβόμαστε. Γιατί μόνο έτσι οι χαμένοι δεν χάνονται για δεύτερη φορά.
GIPHY App Key not set. Please check settings