Μη βιαστείτε να πείτε ότι είμαι άδικος με τον ανυπέρβλητο ηγέτη Αλέξη. Κάθε άλλο. Με σεβασμό παρακολουθώ την πολιτική του… επανεκκίνηση. Διαβάζω λοιπόν τη δημοσκόπηση της GPO για το κόμμα που ακόμη δεν υπάρχει — ούτε γραφεία, ούτε στελέχη, ούτε πρόγραμμα — μόνο μια ιδέα στον αέρα.
Και όμως, πριν καν μπει το πρώτο καρφί στην ταμπέλα του κόμματος, οκτώ στους δέκα Έλληνες δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να το ψηφίσουν. Επίδοση που θα ζήλευε και κόμμα που διαλύθηκε μετά από σκάνδαλο, όχι ένας πρώην πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι επιστρέφει… θριαμβευτικά.
Κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα: όταν σε φτύνει ολόκληρη η πλατεία κι εσύ ανοίγεις ομπρέλα γιατί νομίζεις ότι ψιχαλίζει, ίσως δεν φταίει ο καιρός. Ίσως φταίει η ανάγνωση της πραγματικότητας. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι μόνο ο Αλέξης που φαίνεται να δυσκολεύεται με τη μετάβαση από τον μύθο στην πραγματική πολιτική.
Και η Καρυστιανού δείχνει να περνά το ίδιο δύσκολο μάθημα. Όσο ήταν η «μάνα των Τεμπών», η κοινωνία την αγκάλιαζε με συμπάθεια και σεβασμό. Από τη στιγμή όμως που άρχισε να πολιτικολογεί, κάθε εμφάνιση, κάθε ανάρτηση, κάθε δημόσια παρέμβαση μοιάζει να ροκανίζει λίγο ακόμη από τη δυναμική εκείνης της πρώτης, αυθεντικής εικόνας.
Γιατί η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα τους ρόλους. Και ακόμη λιγότερο συγχωρεί όταν κάποιος μπερδεύει τη συγκίνηση με την επιρροή. Και τελικά, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, το συμπέρασμα είναι απλό. Η πολιτική είναι σπορ. Και μάλιστα πολύ απαιτητικό. Και δεν παίζεται μόνο με συναίσθημα.
