Κι όμως – Είναι ο Ηλιόπουλος το 2012 που πανηγυρίζει τον τίτλο του Ολυμπιακού

Μια φωτογραφία, λένε, αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μάλλον χρειάζεται και υποσημειώσεις.

Κάπου στην Παραλιακή, στο Ακάνθους, πίσω στο μακρινό – αλλά όχι και τόσο ξεχασμένο – 2012. Φώτα χαμηλά, μουσική δυνατά, σαμπάνιες να ανοίγουν και χαμόγελα ακόμη πιο πλατιά. Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγυρικό σκηνικό, ο Μάριος Ηλιόπουλος.

Περιχαρής. Σχεδόν συγκινημένος.

Με τα δύο χέρια σφιχτά πάνω στην κούπα του Πρωταθλήματος.
Του… Ολυμπιακού.

Όχι απλώς μια τυπική φωτογραφία. Όχι ένα απλό «κλικ».
Μιλάμε για πόζα κανονική. Στάση σώματος που φωνάζει θρίαμβο. Βλέμμα που λέει «δικό μου είναι». Έκφραση ανθρώπου που δεν κρατά απλά ένα τρόπαιο — το απολαμβάνει. Μόνο που ήταν του Μαρινάκη.

Σαν να ήταν δική του κατάκτηση.
Σαν να ήταν παιδικό όνειρο.
Σαν να μην υπήρχε αύριο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.

Γιατί τα χρόνια πέρασαν. Οι φωτογραφίες έμειναν. Το ίντερνετ δεν ξεχνά. Και το οπαδιλίκι — αυτό το περίφημο, το απόλυτο, το αδιαπραγμάτευτο — φαίνεται πως έχει τελικά… εκδόσεις.

Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε τραγουδούσε σε φιέστες, που πόζαρε αγκαλιά με την κούπα, που έδειχνε πιο άνετος κι από παίκτη μετά από τελικό, σήμερα εμφανίζεται να πουλάει αυθεντικό, βαρύ, ατόφιο συναίσθημα.

Άλλες φανέλες. Άλλες δηλώσεις. Άλλο αφήγημα.

Και το ερώτημα, αμείλικτο:

Τελικά η μνήμη είναι κοντή;
Ή το οπαδιλίκι… ελαστικό;