Κειμήλια νεκρού σε στρατόπεδο συγκέντρωσης παραδόθηκαν στον 83χρονο γιο του, που δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του

Ο Αντώνης Τακτικός μεγάλωσε στη σκιά μιας απουσίας. Από τον πατέρα του, τον Χρήστο, του είχε απομείνει μόνο μια ασπρόμαυρη φωτογραφία μπροστά στον Λευκό Πύργο, στη Θεσσαλονίκη, ένα πρόσωπο παγωμένο στον χρόνο. Ήταν δεν ήταν πέντε μηνών, όταν εκείνος, μεσούντος του πολέμου, οδηγήθηκε στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Δεν γύρισε ποτέ.

83 χρόνια αργότερα, τα χέρια του Αντώνη Τακτικού κρατούν επιτέλους κάτι περισσότερο από μια εικόνα. Κρατούν τη βέρα και το δαχτυλίδι του πατέρα του -μικρά, σιωπηλά αντικείμενα, φορτωμένα με μια ζωή που χάθηκε. Χάρη σε μια ομάδα μαθητριών και μαθητών του Γυμνασίου Νεοχωρίου Άρτας, που συμμετείχαν στη διεθνή εκστρατεία #StolenMemory των Αρχείων Arolsen, τα προσωπικά αντικείμενα του κρατούμενου στο ναζιστικό στρατόπεδο Neuengamme επέστρεψαν εκεί όπου ανήκαν. Όχι απλώς ως κειμήλια, αλλά ως μια καθυστερημένη, εύθραυστη δικαίωση της μνήμης

«Ήταν σαν να είδα τον πατέρα μου», έλεγε, καταφανώς συγκινημένος, ο Αντώνης Τακτικός, λίγο μετά την απόδοση των αντικειμένων από την επικεφαλής δημοσίων σχέσεων των Αρχείων Arolsen (Arolsen Archives – International Center on Nazi Persecution), Dr. Anke Münster, στη σημερινή εκδήλωση, που διοργάνωσαν, στη Θεσσαλονίκη, η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και η Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, στο πλαίσιο της διεθνούς καμπάνιας των Αρχείων Arolsen.

«Για εμένα είναι μεγάλη τιμή. Είμαι 83 χρόνων και για 83 χρόνια δεν είχα τον πατέρα μου. Η εύρεση αυτών των αντικειμένων είναι σημεία ζωής», είχε δηλώσει λίγο νωρίτερα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Τακτικός, ο οποίος, όπως λέει, έπεσε από τα σύννεφα όταν δέχτηκε το σχετικό τηλεφώνημα. «Δεν το περίμενα, μετά από 83 χρόνια. Μόνο μία φωτογραφία είχα», είπε, ευχαριστώντας με δάκρυα στα μάτια όλους όσοι βοήθησαν.

Η έρευνα που ξετύλιξε το νήμα μιας χαμένης ζωής

Οι μαθητές συγκέντρωσαν τεκμήρια από τα Αρχεία Arolsen, ληξιαρχεία και δημοτολόγια σε όλη την Ελλάδα, τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και την Ελληνική Αστυνομία. Μια αίτηση της συζύγου του Χρήστου Τακτικού προς τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό -την οποία υπέγραφε ως αδελφή του- ήταν εκείνη που άρχισε να ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας.