Μια επιστολή που προκαλεί σοκ και έντονα ερωτήματα έφτασε στο Nassosblog από Ελληνίδα μητέρα – τα στοιχεία της οποίας είναι στην διάθεση μας – που βρίσκεται εγκλωβισμένη στο Ντουμπάι, εν μέσω της διεθνούς έντασης στην περιοχή. Η γυναίκα, που ταξιδεύει με το μόλις 10 μηνών μωρό της, περιγράφει μια κατάσταση απόγνωσης και σύγχυσης, την ώρα που – όπως υποστηρίζει – οι ελληνικές αρχές δεν της έδωσαν καμία σαφή λύση για τον επαναπατρισμό της.
Όλη η επιστολή της παρακάτω:
“Προς τον δημοσιογράφο Κύριο Γουμενίδη Σας απευθύνομαι με βαθιά απογοήτευση και αγανάκτηση για ένα περιστατικό που αφορά εμάς τους Έλληνες που έχουμε αποκλειστεί στο Ντουμπάι εν μέσω πολεμικών εξελίξεων. Έχουμε ήδη καταθέσει αίτηση επαναπατρισμού, όπως μας ζητήθηκε. Παρ’ όλα αυτά, δεχθήκαμε τηλεφώνημα από το Υπουργείο Εξωτερικών με οδηγία να μεταβούμε στο Ομάν, προκειμένου να αναχωρήσουμε από εκεί για την Ελλάδα. Τους εξηγήσαμε ξεκάθαρα ότι κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο για εμένα, καθώς ταξιδεύω με βρέφος δέκα μηνών. Μιλάμε για ένα οδικό ταξίδι περίπου επτά ωρών προς το Ομάν και στη συνέχεια μια πτήση οκτώ ωρών προς Αθήνα. Πρόκειται για μια εξουθενωτική και επισφαλή διαδρομή για ένα μωρό. Ζητήσαμε το αυτονόητο: να ενημερωθούμε και να συμπεριληφθούμε σε ενδεχόμενη πτήση επαναπατρισμού από το Ντουμπάι, το Άμπου Ντάμπι ή τη Σάρτζα, όταν και εφόσον αυτή πραγματοποιηθεί. Το απόγευμα, πληροφορηθήκαμε ότι πράγματι οργανώθηκε πτήση επαναπατρισμού από το Ντουμπάι προς Αθήνα. Επικοινώνησα άμεσα με το Υπουργείο Εξωτερικών για να ρωτήσω με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι επιβάτες, δεδομένου ότι εγώ, μητέρα με βρέφος δέκα μηνών, δεν έλαβα καμία ενημέρωση. Η απάντηση που έλαβα ήταν ότι «η πτήση καλύφθηκε από λίστα του προξενείου» — μια λίστα για την οποία εμείς δεν είχαμε ποτέ ενημερωθεί. Ρώτησα ευθέως: αν οι μητέρες με βρέφη, τα γυναικόπαιδα και οι ευάλωτοι δεν αποτελούν προτεραιότητα σε συνθήκες κρίσης, τότε ποιοι αποτέλεσαν; Γιατί δεν υπήρξε διαφάνεια; Γιατί δεν υπήρξε έστω μια ενημέρωση; Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο απογοητευτική όταν μου ειπώθηκε ότι μπορούμε «να κλείσουμε μόνοι μας πτήσεις», καθώς το Υπουργείο δεν διαθέτει επαρκείς πόρους για να καλύψει όλους τους πολίτες. Δηλαδή, σε περίοδο πολέμου, η χώρα μας αδυνατεί να διασφαλίσει τον επαναπατρισμό μιας μητέρας και ενός βρέφους; Το ερώτημα παραμένει σαφές και αμείλικτο: ποιοι επιβιβάστηκαν σε αυτή την πτήση και με ποια κριτήρια; Και γιατί μια μητέρα με μωρό δεν θεωρήθηκε προτεραιότητα; Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητάμε διαφάνεια, αξιοκρατία και προστασία των πιο ευάλωτων. Σε στιγμές εθνικής δοκιμασίας, η πολιτεία οφείλει να στέκεται δίπλα στους πολίτες της — ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά.”
