Η ζωή στο Ιράν παραμένει εγκλωβισμένη σε πρότυπα και περιορισμούς που φαίνονται απογοητευτικά ξεπερασμένα. Αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στην καθημερινότητα αλλά και στην τέχνη, πράγμα που φαίνεται χαρακτηριστικά σε έργα γνωστών σκηνοθετών, οι οποίοι βρίσκονται συχνά υπό καθεστώς λογοκρισίας.
Στην ταινία του καταξιωμένου σκηνοθέτη Jafar Panahi, απεικονίζεται μια σκηνή όπου ένας άνδρας, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σπεύδει να ετοιμάσει τη διαθήκη του, ώστε η σύζυγός του να έχει μια στέγη. Αυτή η σκηνή αποκαλύπτει ακριβώς το διακύβευμα για τις γυναίκες στο Ιράν και την έλλειψη δικαιωμάτων που βιώνουν, κυρίως στον τομέα της κληρονομιάς.
Η Farah Taheri, μια ιρανή επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται τόσο στο Ιράν όσο και στην Ελλάδα, έδωσε μια ιδιαίτερη συνέντευξη στην εκπομπή Live News. Μέσα από φωτογραφίες και προσωπικές της εμπειρίες, προσέφερε μια εικόνα της καθημερινότητας στην πατρίδα της σε σύγκριση με τη ζωή στην Ελλάδα. «Αυτό δεν είναι πόλεμος για εμάς, είναι κάτι σαν διάσωση», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η Farah, που ήρθε πρώτη φορά στην Ελλάδα ως φοιτήτρια, τόνισε τις τεράστιες διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες. Όπως ανέφερε, η προσαρμογή στη ζωή στην Ελλάδα ήταν διαδικασία ανακούφισης και ελευθερίας. Ωστόσο, οι αναμνήσεις από το Ιράν παραμένουν ζωντανές και επώδυνες.
Σύμφωνα με την ίδια, η καθημερινότητα στο Ιράν είναι γεμάτη περιορισμούς και φόβους. Οι γυναίκες καλούνται να ανταγωνιστούν σε ένα περιβάλλον που δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματά τους. «Σπουδάζουμε, εργαζόμαστε, αλλά πάντα είμαστε στο περιθώριο», είπε και υπογράμμισε ότι οι γυναίκες συχνά αναγκάζονται να είναι η φωνή των ανδρών γύρω τους.
Το ενδιαφέρον της Farah για την επιχειρηματικότητα έχει τις ρίζες του στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως γυναίκα στον τομέα. Η έλλειψη υποστήριξης και οι κοινωνικοί περιορισμοί καθιστούν τις προοπτικές καριέρας αντικείμενο ερωτηματικών. Όμως, η επιμονή και η προσαρμοστικότητα της την οδήγησαν στην ίδρυση μιας επιχείρησης που προωθεί τις ικανότητές της και συγχρόνως προσπαθεί να ενισχύσει άλλες γυναίκες.
Η ζωή της Farah στην Ελλάδα δεν είναι αποκλειστικά φωτεινή. Αντιμετωπίζει επίσης προκλήσεις, όπως η πολιτική και κοινωνική αποδοχή, αλλά κάθε δυσκολία εντείνει την επιθυμία της να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει για την κατάσταση των γυναικών στο Ιράν. «Αν δεν πούμε τις ιστορίες μας, πώς θα μπορέσει ο κόσμος να γνωρίζει;» αναρωτήθηκε.
Η ιστορία της Farah, αν και προσωπική, δεν είναι μοναδική. Αντιπροσωπεύει τις φωνές εκατομμυρίων γυναικών που ζουν σε παρόμοιες συνθήκες. Οι εξελίξεις γύρω από το Ιράν παραμένουν ρευστές, ενώ το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η διεθνής κοινότητα θα μπορέσει να συμβάλει στην αλλαγή των συνθηκών ζωής για τις γυναίκες εκεί.
