Με μια μακροσκελή και πολιτικά φορτισμένη παρέμβαση, ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε στους επικριτές του για τις τοποθετήσεις του γύρω από τον πόλεμο στο Ιράν, υπερασπιζόμενος όχι μόνο τη σημερινή κυβερνητική γραμμή αλλά – κυρίως – τη διαχρονική του στάση υπέρ της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας–Ισραήλ. Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ και υπουργός Υγείας δεν εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά στο πλευρό του Ισραήλ.
Αντιθέτως, εδώ και χρόνια έχει ταχθεί δημόσια υπέρ της εμβάθυνσης των δεσμών με το εβραϊκό κράτος, θεωρώντας τη συμμαχία αυτή κομβικό πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Σε μια περίοδο που – όπως υποστηρίζει – άλλοι επένδυαν σε θεωρίες «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» ή φλέρταραν με αντιδυτικές ισορροπίες, ο ίδιος επέμενε στη στρατηγική πρόσδεση της χώρας στον άξονα σταθερότητας με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Στη σημερινή συγκυρία, με τη Μέση Ανατολή να βρίσκεται σε τροχιά ευρύτερης αναταραχής και το Ιράν στο επίκεντρο γεωπολιτικών εξελίξεων, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα επένδυσε με συνέπεια τα τελευταία χρόνια στη στρατηγική της αξιοπιστία. Οι αμυντικές συμφωνίες, η αναβάθμιση των εξοπλισμών και η εμβάθυνση της συνεργασίας με το Ισραήλ σε επίπεδο άμυνας, ενέργειας και τεχνολογίας δεν ήταν – κατά τον ίδιο – συγκυριακές επιλογές, αλλά μακροπρόθεσμος σχεδιασμός. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο γεγονός ότι η Ελλάδα, από μια περίοδο εσωστρέφειας και οικονομικής αδυναμίας, έχει καταστεί «κανονικός γεωπολιτικός παίκτης».
Και σε αυτό το αφήγημα, η σχέση με το Ισραήλ παρουσιάζεται ως υπόδειγμα επιτυχημένης στρατηγικής επιλογής: μια συμμαχία που, όπως σημειώνει, οικοδομήθηκε με χρόνο, συνέπεια και χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις. Απαντώντας σε όσους τον κατηγορούν για μονομέρεια ή υπερβολή, ο υπουργός Υγείας αντιτείνει ότι η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να χαράσσεται με όρους εσωτερικής κατανάλωσης.
Αντίθετα, απαιτεί καθαρή στρατηγική κατεύθυνση και αξιοπιστία απέναντι στους συμμάχους. Και σε αυτό το πεδίο, θεωρεί ότι η Ελλάδα κερδίζει έδαφος. Για τον Άδωνι Γεωργιάδη, η επιλογή της σύγκλισης με το Ισραήλ δεν είναι απλώς μια διπλωματική κίνηση· είναι ζήτημα στρατηγικής ταυτότητας της χώρας. Μια επιλογή που – όπως υποστηρίζει – θα δικαιωθεί πλήρως από τις εξελίξεις και θα καταγραφεί ως μία από τις πιο συνεπείς και διορατικές γραμμές της σύγχρονης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής..
Η ανάρτηση του Υπουργού Υγείας αναλυτικά παρακάτω:
“Εδώ και αρκετό καιρό έλεγα συνεχώς στις συνεντεύξεις μου, ότι το πλέον επιτυχημένο πεδίο ασκήσεως της Κυβερνητικής μας Πολιτικής, είναι η Εξωτερική μας Πολιτική. Υπό την έννοια αυτή η κριτική που έχει ασκηθεί στον Πρωθυπουργό και στον ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη θεωρούσα και θεωρώ ότι ήταν από την αρχή εντελώς άδικη. Η περί ενδοτισμού εικόνα που καλλιεργούσαν διάφοροι ακυρωνόταν από τις Διεθνείς μας Συμμαχίες και τους εξοπλισμούς μας, που τα τελευταία 7 χρόνια κτίζονται με συνέπεια και σταθερά και με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ και με την Σαουδική Αραβία και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και με την Γαλλία. Οι σχέσεις αυτές για να γίνουν παραγωγικές χρειάζονται χρόνο και συνέπεια και δεν πρέπει να καθορίζονται από την εκάστοτε συγκυρία. Είναι αυτή η κατηγορία από την Αριστερά, ότι είμαστε ο «δεδομένος σύμμαχος» που μας έχει καταστήσει απολύτως αξιόπιστους σε όλους αυτούς. Θα μου πείτε, εάν καταλάβαιναν από εξωτερική πολιτική θα ήταν αριστεροί; Σωστό. Με αυτή μας την τακτική πλέον βλέπετε ότι τώρα η Ελλάδα έχει γίνει κανονικός γεωπολιτικός παίκτης, στο μεγαλύτερο σκάκι παγκόσμιας ανακατάταξης ισχύος από το 1990. Είμαστε μέσα στο παιχνίδι, σε πολύ καλή θέση και προσδοκούμε σε αρκετά μακροπρόθεσμα οφέλη για την πατρίδα μας. Αντιθέτως η Τουρκία, την εξωτερική πολιτικής της οποίας έχω βαρεθεί όλα αυτά τα χρόνια να ακούω να εκθειάζουν οι διάφοροι «πατριώτες», είναι όχι μόνον εκτός παιχνιδιού αλλά κινδυνεύει σοβαρά με γεωπολιτική συντριβή στην περίπτωση που υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ή ακόμη χειρότερα για αυτήν, εάν περιπέσει το Ιράν σε χάος και εξοπλιστούν από την Δύση οι Κούρδοι οι οποίοι αργά ή γρήγορα στην συνέχεια θα προσπαθήσουν να ενωθούν σε ένα ενιαίο Κράτος απειλώντας ακόμη και την συνοχή της Τουρκίας. Χωρίς υπερβολή η επιλογή της σύγκρουσης της Τουρκίας με το Ισραήλ θα διδάσκεται στο μέλλον ως παράδειγμα ιστορικών διαστάσεων λάθους και η σταθερή επιλογή της Ελλάδος να κτίσουμε επιτέλους με τον σπουδαίο Εβραϊκό λαό αυτή την στρατηγική σχέση, υπόδειγμα επιτυχημένης επιλογής. Οσοι από τα δεξιά μας, κατηγορούσαν τον Μητσοτάκη για υποχωρητικότητα και τον Γεραπετρίτη για τα ήρεμα νερά, τώρα που ο «Κίμων» πλέει στα νερά της Κύπρου και οι patriot εγκαθίστανται στην Κάρπαθο έχουν καταπιεί την γλώσσα τους, χειρότερα από τους Τούρκους. Είχα βαρεθεί να λέω ότι η πολιτική των ήρεμων νερών ήταν όχι μόνον αυτονόητη αλλά και εξαιρετικά ωφέλιμη επιλογή για την Ελλάδα. Η Ελλάδα του 2019 ήταν μια εντελώς αδύναμη χώρα. Το εξοπλιστικό της πρόγραμμα είχε παγώσει στα χρόνια της χρεοκοπίας, η κατάσταση των Ενόπλων μας Δυνάμεων δεν ήταν καλή και Διεθνώς δεν μας έπαιρνε κανείς στα σοβαρά. Μόλις δύο χρόνια πριν, το 2017 αναζητούσαμε συμμαχία με την Τεχεράνη και τον Χαμενεΐ….ο Θεός μας προστάτευσε και δεν την επιτύχαμε…φαντάζεστε τώρα να ήμασταν σύμμαχοι του Ιράν….; Ο χρόνος ήταν για μας απαραίτητος για να εξοπλιστούμε και το κάναμε με συνέπεια και επιτυχία και συνεχίζουμε να το κάνουμε. Σε δύο χρόνια θα έχουμε και τα F35 και θα έχουμε πλέον πλήρη αεροπορική υπεροχή στην περιοχή μας. Ο χρόνος ήταν απαραίτητος για να ανατάξουμε την Οικονομία μας πράγμα που με συνέπεια κάναμε επίσης, μειώνοντας το δημόσιο χρέος μας περισσότερο από κάθε άλλη χώρα και επιτυγχάνοντας πλέον μικρότερα επιτόκια δανεισμού από την Γαλλία και την Ιταλία. Ο χρόνος μας ήταν απαραίτητος για να κτίσουμε τις συμμαχίες μας, όπως προείπα, που επίσης με συνέπεια τις κτίσαμε. Τα ήρεμα νερά ποτέ δεν ήταν υποχώρηση στην Τουρκία, ήταν αυτό που μας συνέφερε και μας συμφέρει, διότι μας έδωσε τον χρόνο που είχαμε απόλυτη ανάγκη. Όποιος αυτό δεν το αντιλαμβάνεται είναι τυφλός. Σήμερα η Ελλάδα άδραξε την ευκαιρία έστειλε δυνάμεις στην Κύπρο, χωρίς η Τουρκία να μπορεί να πει απολύτως τίποτε. Ανάγκασε και άλλες χώρες να ακολουθήσουν, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και έδειξε ηγεσία στην περιοχή της. Η Ελλάδα είναι ο πρωταγωνιστής πλέον και η Τουρκία ο θεατής”.
