Η Πολεμική Αεροπορία προχωράει σε αναβάθμιση των F-16 Block 50 σε Viper – Ο χρόνος πιέζει και τα περιθώρια στενεύουν

Το πρόγραμμα αναβάθμισης των 38 F-16 Block 50 της Πολεμικής Αεροπορίας σε διαμόρφωση Viper επανέρχεται στο επίκεντρο των συζητήσεων, όχι πλέον ως ένα ακόμη εξοπλιστικό σχέδιο σε εκκρεμότητα, αλλά ως αναγκαίος κρίκος που οφείλει να συνδεθεί χρονικά και επιχειρησιακά με τη συνεχιζόμενη αναβάθμιση των 83 F-16 Block 52+/52M σε διαμόρφωση Viper.

Το μεγάλο στοίχημα για την αναβάθμιση της Πολεμικής Αεροπορίας λοιπόν είναι: να μην αντιμετωπιστούν τα Block 50 ως ένα νέο, ανεξάρτητο πρόγραμμα που ξεκινά από το μηδέν, αλλά ως η φυσική συνέχεια μιας γραμμής που έχει πλέον ωριμάσει στην ΕΑΒ, έχει αποκτήσει ρυθμό και παράγει αποτέλεσμα.

Το Αεροπορικό Επιτελείο που διαθέτει ολοκληρωμένη εικόνα των εξοπλιστικών αναγκών πιέζει, ώστε το επόμενο διάστημα το πρόγραμμα να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και να εγκριθεί ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμική «σφραγίδα» που απαιτείται ώστε να ξεκλειδώσουν τα επόμενα βήματα. Το πέρασμα από τη Βουλή, σε αυτή τη φάση, δεν είναι τυπικό. Είναι ο μηχανισμός που δίνει πολιτικό και θεσμικό «πράσινο φως» ώστε να τρέξουν με ταχύτητα οι κινήσεις που δεν αντέχουν άλλη αναμονή.

Γιατί «καίει» ο χρόνος
Η πίεση χρόνου δεν είναι ρητορική. Είναι πραγματική και μετρήσιμη. Κάθε καθυστέρηση μεταφράζεται σε τρία παράλληλα ρίσκα:

Επιχειρησιακό ρίσκο: Τα 38 Block 50 είναι ένα σημαντικό κομμάτι της μαχητικής ισχύος, το οποίο δεν πρέπει να μείνει τεχνολογικά πίσω, την ώρα που ο κορμός των F-16 περνά σε άλλο επίπεδο αισθητήρων και δικτύωσης. Αν η «ψαλίδα» ανοίξει, τότε σε περίοδο έντασης το Επιτελείο δεν θα έχει έναν ενιαίο κορμό με κοινές δυνατότητες, αλλά έναν στόλο πολλαπλών ταχυτήτων.
Βιομηχανικό ρίσκο: Η ΕΑΒ, μέσα από δυσκολίες και τεχνικά σκαμπανεβάσματα, κατάφερε να στήσει γραμμή, να αποκτήσει πιστοποιήσεις, να εκπαιδεύσει προσωπικό και να μειώσει σταδιακά τον χρόνο ανά αεροσκάφος. Αν υπάρξει «κενό» μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος των Block 52, η γραμμή δεν μένει απλώς ανενεργή. Χάνει ρυθμό, χάνει εξειδικευμένο προσωπικό, χάνει εμπειρία που αποκτήθηκε με μεγάλο κόστος χρόνου και χρήματος.
Διαπραγματευτικό και οικονομικό ρίσκο: Όσο ένα πρόγραμμα καθυστερεί, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αλλάξει το πλαίσιο απαιτήσεων, τιμών, διαθεσιμότητας υλικών, ακόμη και προτεραιοτήτων. Το «παράθυρο ευκαιρίας» δεν είναι θεωρία. Είναι η δυνατότητα ενσωμάτωσης σε μια ήδη τρέχουσα διαδικασία FMS,αξιοποίησης υφιστάμενων ροών, περιορισμού της αβεβαιότητας ώστε μην εμφανιστούν επιπλέον απαιτήσεις από την αμερικανική πλευρά.
Γι’ αυτό και το Αεροπορικό Επιτελείο πιέζει ώστε το πρόγραμμα να προχωρήσει με πρώτο βήμα την κοινοβουλευτική έγκριση, ακριβώς για να μην χαθεί άλλος χρόνο και να δρομολογηθούν οι διαδικασίες.