Αυτό το νησί του αργοσαρωνικού δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά ως κινηματογραφική μνήμη. Κάποια πλάνα μοιάζουν να κουβαλούν ιστορία – και κάποιες συμπτώσεις μοιάζουν σχεδόν ποιητικές.
Στα ίδια σοκάκια, μπροστά στις ίδιες πέτρες που κάποτε φώτισε ο φακός για το “Παιδί και το δελφίνι”, στήνεται σήμερα μια νέα κινηματογραφική στιγμή. Αυτή τη φορά, για την ταινία που γυρίζεται στην Ύδρα με τον Μπραντ Πιτ.
Οι λήψεις έξω από το ιστορικό στέκι με τα αμυγδαλωτά του Δημήτρη Τσαγκάρη δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια. Είναι μια σχεδόν συμβολική επιστροφή. Εκεί όπου κάποτε η οικογένεια Τσαγκάρη έγινε άθελά της μέρος της κινηματογραφικής μυθολογίας, προσφέροντας γλυκά στην εκθαμβωτική Σοφία Λόρεν, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται με σύγχρονους πρωταγωνιστές.
Χθες, ο χώρος μεταμορφώθηκε σε κινηματογραφικό εργαστήρι. Πρόβες, τεχνική βροχή, καλώδια, φώτα. Η σκηνή στήθηκε με απόλυτη ακρίβεια, καθώς η παραγωγή δοκίμαζε κάθε λεπτομέρεια. Στη θέση του σταρ, ο σωσίας του Πιτ – μια σιλουέτα που θύμιζε έντονα τον ηθοποιό – περπατούσε ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, κάτω από την τεχνητή βροχή, ώστε όλα να κυλήσουν αψεγάδιαστα όταν θα έρθει η ώρα του κανονικού γυρίσματος.
Η Ύδρα, ατάραχη αλλά πάντα θεατρική, παρακολουθεί. Σαν να γνωρίζει πως δεν φιλοξενεί απλώς μια ακόμη παραγωγή, αλλά μια ακόμη σελίδα στην κινηματογραφική της κληρονομιά. Γιατί σε αυτό το νησί, κάποια πλάνα δεν είναι απλώς εικόνες. Είναι déjà vu. Είναι ιστορία που βρίσκει τρόπο να ξαναγραφτεί
