Η Eλληνική τηλεόραση μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα τεράστιο… τηλεοπτικό ριγιούνιον. Τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες ιδέες, τα ίδια formats, απλώς με άλλο λογότυπο στο κανάλι και διαφορετικό σκηνικό στο πλατό. Ένα ατελείωτο πήγαινε–έλα παρουσιαστών που αλλάζουν εκπομπές όπως αλλάζουν σακάκι. Από το ένα κανάλι στο άλλο, από το ένα project στο επόμενο, αλλά πάντα με την ίδια συνταγή. Το αποτέλεσμα; Déjà vu. Όσο για το δυναμικό κοινό; Μια μπούρδα. Ποιος 20άρης περιμένει να δει την εκπομπή που τον ενδιαφέρει; Και ακόμη και αν το κάνει… πόσο χρήσιμος θα είναι στα κανάλια ώς “αγοραστής” όταν τον ταϊζει ο μπαμπάς η μαμά και ο Παππούς που είναι άνω των 50; Πότε επιτέλους θα ξεκολλήσουμε με το “δυναμικό κοινό” που ανακαλύφτηκε απο τις διαφημιστικές για να κρατήσουν ενεργούς τους “κωδικούς” των πελατών τους;
Ο δουλεμένος τηλεθεατής που έχει άποψη είναι αυτός που έχει και τα χρήματα το 2026 στην χώρα. Δυστυχώς ακόμη κι αυτός βλέπει κάτι και έχει την αίσθηση ότι το έχει ξαναδεί. Και φυσικά το έχει ξαναδεί. Μόνο που τώρα παίζεται σε άλλη ώρα, με άλλη μουσική εισαγωγής και με τίτλο… «νέα εκπομπή». Τα λεγόμενα «σίγουρα χαρτιά» της τηλεόρασης θυμίζουν λίγο παλιό δελτίο ΟΠΑΠ. Κάποτε πλήρωναν. Τώρα απλώς τα παίζουν από συνήθεια.
Τα κανάλια συνεχίζουν να επενδύουν στις ίδιες δοκιμασμένες φιγούρες, λες και το ημερολόγιο έχει κολλήσει κάπου στο 2005. Έμπειροι παρουσιαστές, με χρόνια διαδρομής, εξακολουθούν να κρατούν την πρωτοκαθεδρία στα προγράμματα – όχι γιατί προέκυψε κάτι συγκλονιστικά καινούργιο, αλλά γιατί… δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο ράφι. Και κάπου εκεί αρχίζει και η δεύτερη πράξη της επανάληψης. Πρόσωπα που είχαν αποσυρθεί ή χαθεί από το τηλεοπτικό κάδρο επιστρέφουν ξαφνικά ως «νέες επιλογές» για projects που θυμίζουν αναβίωση παλιών εποχών.
Σαν να ανοίγει ένα συρτάρι με παλιά formats και να λένε: «Για φέρε και μερικά γνώριμα πρόσωπα να το στήσουμε πάλι». Το πρόβλημα όμως δεν είναι τα πρόσωπα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Καμία εναλλακτική, καμία πραγματική ανανέωση. Η ίδια παρέα γυρίζει από show σε show, από reality σε reality, σαν μια κλειστή λέσχη τηλεοπτικών μεταγραφών. Και όσο η τηλεόραση κάνει κύκλους γύρω από τα ίδια ονόματα, τόσο η πραγματικότητα αλλάζει. Ο κόσμος έχει ήδη μετακινηθεί αλλού. Οι πλατφόρμες streaming, το YouTube, τα social media προσφέρουν αυτό που η ελληνική τηλεόραση δείχνει να φοβάται: επιλογές. Ποικιλία. Φρέσκες ιδέες. Περιεχόμενο που δεν μυρίζει ναφθαλίνη.
Σήμερα ο θεατής δεν περιμένει το πρόγραμμα για να του πει τι θα δει. Το επιλέγει μόνος του. Με ένα κλικ. Και κυρίως χωρίς να βλέπει ξανά και ξανά το ίδιο τηλεοπτικό καστ να παίζει σε διαφορετικό έργο. Το πιο ειρωνικό; Πολλές από τις εκπομπές που παρουσιάζονται ως «καινούργιες» θυμίζουν περισσότερο… μουσείο παλιών επιτυχιών. Λίγο από reality που κάποτε δούλεψε, λίγο από τηλεπαιχνίδι που είχε κάνει νούμερα, λίγο από lifestyle άλλης δεκαετίας.
Μια τηλεοπτική ανακύκλωση που βαφτίζεται δημιουργία. Και κάπως έτσι η ελληνική τηλεόραση μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε μια βολική στασιμότητα. Σε μια εποχή που ο θεατής βομβαρδίζεται από χιλιάδες ερεθίσματα, εκείνη επιμένει να αναπαράγει το αρχείο της. Αντί να ψάχνει την επόμενη επιτυχία, ξαναπαίζει την προηγούμενη.
Η μόνη φωτεινή εξαίρεση το Open. Ένα κανάλι που “γεννά” πρόσωπα απο τα σπλάχνα του και ιδέες που υποστηρίζει μέχρι τέλους. Και διαρκώς ρισκάρει. Είναι θέμα επιβίωσης; Μπορεί. Όμως έχει αποτέλεσμα και απόδοση. Δείτε πόσοι χρησιμοποίησαν το “μαγαζί της Παιανίας” ώς τραμπολίνο για να εξασφαλίσουν καλύτερο συμβόλαιο αλλά πολύ “πτωχό” αποτέλεσμα; Να σας τους απαριθμήσω; Δεν χρειάζεται. Ένα απλό google αρκεί. Μόνο που οι περισσότεροι αντί να κόβουν ποσοστά στον Παναγιωτόπουλο που τους πίστεψε… φεύγουν νύχτα και “χάνονται”. Να τα λέμε κι αυτά.
