Με τον Ρούτσι στο πλατό και «τζούρες» από τον πόλεμο στο Ιράν σε κάθε σύνδεση, η Τασούλα η Γιάμαλη θεώρησε πως η συνταγή του Σαββάτου θα ξαναγράψει διψήφιο και την Κυριακή. Λογικό το όνειρο. Άλλωστε όταν βλέπεις νούμερα να τσιμπάνε, νομίζεις πως βρήκες το κουμπί. Μόνο που το ραβασάκι της Κυριακής προσγείωσε ανώμαλα τον μηχανισμό της εκπομπής και τα στελέχη του Mega Channel.
Και επειδή εδώ δεν μασάμε κουτόχορτο: τα νούμερα του Σαββάτου δεν ήρθαν επειδή ξαφνικά ανακαλύψαμε νέα υπερδύναμη παρουσίασης. Ήρθαν γιατί το κοινό, σε ώρες κρίσης, εμπιστεύεται το «Μεγάλο Κανάλι». Όπως αντίστοιχα συμβαίνει και με το OPEN σε έκτακτα γεγονότα. Είναι brand reflex. Όχι θαύμα περιεχομένου. Την Κυριακή όμως που μετρήθηκαν «στα ίσα» με τον ανταγωνισμό; Χαμηλά μονοψήφια. Και εκεί δεν φταίει ούτε ο πόλεμος, ούτε ο ανάδρομος. Φταίει πως η υπερπροσφορά έντασης κουράζει. Φταίει η έως ριζοσπαστική αντιμετώπιση της επικαιρότητας απο την Τασούλα… σε τέτοιο βαθμό που μου θυμίζει εκπομπές απο το “Κόκκινο”.
Ο κόσμος μετά από 48 ώρες γεωπολιτικής αγωνίας, θέλει ανάσα. Και εδώ μπαίνει η Ναταλία Γερμανού. Έμπειρη. Ήξερε πως αν το Σάββατο έμπαινε σε καθαρό ενημερωτικό mode θα έπεφτε. Κράτησε τη σκαλέτα της. Και την Κυριακή, με το κοινό «μπουκωμένο» από πληροφορία, του έδωσε όαση. Ψυχαγωγία. Ρυθμό. Κανονικότητα. Αποτέλεσμα; Η διαφορά να ξεπεράσει τις 6 μονάδες από την Τασούλα. Και εκεί δεν μιλάμε για σύμπτωση.
Μιλάμε για ένστικτο τηλεόρασης. Συμπέρασμα; Δεν είναι όλοι για όλα. Και δεν γίνεσαι ενημερωτικός ηγέτης μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο επειδή φόρεσες σοβαρό ύφος και έβαλες χάρτες στο background. Η τηλεθέαση δεν συγκινείται από την πρόθεση. Μόνο από το αποτέλεσμα.
