Ο Λούκας Γιώργκας, ήταν καλεσμένος σήμερα 24/2 στην εκπομπή της Τσιμτσιλή και μίλησε για όλους και για όλα.
Ο τραγουδιστής αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην ψυχοθεραπεία και τη βοήθεια που έλαβε για να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και ιδίως τις κρίσεις πανικού.
«Κρίσεις πανικού πέρασα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου, από φοιτητής το 2008 μέχρι και πέρσι-πρόπερσι. Ήταν έξι μήνες πριν πάω στο X-Factor. Ήμουν φοιτητής και έτσι ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Και τότε, επειδή μιλάμε τώρα για το 2008, ήταν και κάτι το οποίο δεν ήταν σύνηθες, δεν μιλούσε πολύς κόσμος γι’ αυτό, οπότε δεν ήξερα και τι βίωνα ακριβώς. Φυσικά και θυμάμαι την πρώτη μου κρίση πανικού.
Ήμουν στο σπίτι… τώρα δεν ξέρω, θα φοβίσουμε τον κόσμο πρωί πρωί; Ήμουν στο δωμάτιό μου στην Πάτρα, φοιτητής, 21-22 χρονών. Και ένιωθα ότι… δεν ήμουν μόνος στο δωμάτιο. Αλλά δεν ήταν μεταφυσική αίσθηση… Οπότε άρχισα σιγά-σιγά να τρέμω, να έχω σπασμούς χωρίς να έχω πλήρη διαύγεια… αλλά να μην έχω έλεγχο του σώματός μου», είπε ο Λούκας Γιώρκας.
Και συνέχισε: «Ένιωσα έναν τρόμο, έναν πανικό χωρίς λόγο. Φυσικά από τότε μέχρι και σήμερα έχω βιώσει τέτοιες καταστάσεις πάρα πολλές φορές. Συνήθως αυτό έρχεται όταν τελειώσει το άγχος και η αγωνία. Δηλαδή σε, σε φάση ησυχίας, που μπορεί να προηγήθηκε μια στρεσογόνα περίοδος…
Στα σκάει που λέμε εκεί. Πολλές φορές είναι ο τρόπος σκέψης μας. Βασικά αυτό οδηγεί εκεί. Ο τρόπος σκέψης μας. Και επειδή η κοινωνία και η πραγματικότητα όπως συμβαίνει σήμερα, σπρώχνει τον άνθρωπο προς τα εκεί, από μόνη της, σε σπρώχνει στο άγχος, σε σπρώχνει στο να νιώθεις ότι θα κριθείς από τον οποιονδήποτε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Κι αν έχεις και λίγο την τελειομανία και την αυστηρότητα με τον εαυτό σου, πέφτεις στην παγίδα για πλάκα.
Απευθύνθηκα σε ειδικό. Αγωγή και ψυχοθεραπεία παράλληλα με τον πνευματικό μου, που πάντα είχα, αλλά θεωρώ ότι η “παντρειά” αυτών ήτανε το σωτήριο. Πλέον ακούς καμπανάκια αλλά ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω αν ποτέ μπορεί ένας άνθρωπος που έχει αυτή την τάση του άγχους, της αγχώδους διαταραχής, να “απεγκλωβιστεί”. Μπορεί, σίγουρα, δεν λέμε ότι είναι καταδικασμένος. Αλλά θέλει έναν παραπάνω αγώνα. Νομίζω ότι εγώ είμαι σ’ αυτή την κατηγορία. Έχω αυτή την τάση.
Υπάρχει αυτό που λένε το eustress και το distress. Το eustress είναι αυτό που μπορεί να έχεις αυτή την αίσθηση του άγχους, αλλά είτε σε κάνει δημιουργικό, είτε σε έχει διατηρήσει σε μια εγρήγορση λειτουργικότητας. Το distress μπορεί να σε κάνει δυσλειτουργικό και εκεί είναι πρόβλημα. Αυτό προσπαθούμε να αποφύγουμε. Το άλλο δεν πειράζει, δεν είναι κακό απαραίτητα. Για μια περίοδο πήγαινα στη δουλειά και ήτανε 50-50 αν θα ανέβω στη σκηνή κάθε μέρα. Μία φορά το 2013 μου έτυχε να μη μπορέσω να βγω να τραγουδήσω. Μία φορά είπα “παιδιά, εγώ σήμερα δεν μπορώ να τραγουδήσω”. Μου λένε “μα το μαγαζί έχει κόσμο, είναι γεμάτο”. Του λέω “δεν μπορώ να βγω να τραγουδήσω, δεν μπορώ”».
