Συμπαθεί ή δεν συμπαθεί κάποιος τον Γιώργο Περιστέρη, ένα πράγμα δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει. Το επιχειρηματικό του δαιμόνιο. Από εκείνους τους παίκτες της αγοράς που έχουν το ένστικτο να βλέπουν την επόμενη μπίζνα πριν καν τη μυριστούν οι υπόλοιποι. Και μάλιστα σε μια Ελλάδα που την τελευταία δεκαπενταετία πέρασε κρίση, μνημόνια, ενεργειακή αναταραχή και γεωπολιτικές αναταράξεις.
Ο επικεφαλής της GEK TERNA δεν είναι ένας τυχαίος κατασκευαστής που απλώς κυνηγά δημόσια έργα. Είναι ένας πολιτικός μηχανικός του Πολυτεχνείου που από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 πήρε την τότε μικρή κατασκευαστική ΤΕΡΝΑ και την μετέτρεψε σταδιακά σε έναν πολυσχιδή όμιλο υποδομών, ενέργειας και παραχωρήσεων που σήμερα πρωταγωνιστεί στην Ελλάδα και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Και εδώ βρίσκεται η «μαγκιά» του. Δεν έμεινε ποτέ σε έναν κλάδο. Έπαιζε πάντα σε πολλά ταμπλό. Κατασκευές, παραχωρήσεις αυτοκινητοδρόμων, ενέργεια, logistics, αεροδρόμια, έργα υποδομών. Ένα χαρτοφυλάκιο που σήμερα μεταφράζεται σε χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμων, μεγάλα έργα υποδομών και ένα ανεκτέλεστο έργων που φτάνει περίπου τα 5 δισ. ευρώ.
Ναι, η GEK TERNA παίρνει πολλά δημόσια έργα. Ναι, έχει βάλει την υπογραφή της σε μεγάλες παραχωρήσεις δρόμων και σε διόδια σε ολόκληρη τη χώρα. Αλλά μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει μια πραγματική σκιά πάνω σε αυτά. Και αν υπήρχε, στην Ελλάδα των διαρροών και των πολιτικών αντιπαραθέσεων, θα είχε ήδη γίνει πρώτο θέμα.
Τα τελευταία χρόνια, ο Περιστέρης έπαιξε και σε ένα άλλο μεγάλο γήπεδο: την ενέργεια. Η Terna Energy εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στις ανανεώσιμες πηγές στην Ελλάδα, μέχρι την πώληση του βασικού πακέτου στους Άραβες της Masdar, ένα deal που έφερε εκατοντάδες εκατομμύρια τόσο στον όμιλο όσο και στον ίδιο προσωπικά. Μόνο από τη συμμετοχή του, ο επιχειρηματίας εισέπραξε περίπου 268 εκατ. ευρώ.
Και ενώ πολλοί θα έλεγαν ότι μετά από μια τέτοια συμφωνία θα καθόταν να απολαύσει τα κέρδη, εκείνος κάνει αυτό που κάνει πάντα: προχωρά στο επόμενο πεδίο. Το νέο μεγάλο φιλέτο λέγεται νερό. Ο Περιστέρης μπήκε πλέον και στη «ναυαρχίδα» του κλάδου, την ΕΥΔΑΠ. Όχι εμφιαλωμένα μπουκάλια, όχι μικρές περιφερειακές εταιρείες. Κατευθείαν στην καρδιά της αγοράς ύδρευσης της χώρας. Το εάν κάποια στιγμή πούμε το νερό… νεράκι, δεν θα το αποφασίσει ο επενδυτής.
Ο επενδυτής κάνει αυτό που κάνουν όλοι οι μεγάλοι παίκτες της αγοράς: βλέπει την ευκαιρία και μπαίνει πρώτος. Το πραγματικό ερώτημα αφορά το κράτος. Εκείνο είναι που θέτει τους κανόνες όταν μιλάμε για δημόσια αγαθά όπως το νερό. Εκείνο αποφασίζει μέχρι πού φτάνει το κέρδος και πού αρχίζει η κοινωνική ευθύνη. Ο Περιστέρης, από την πλευρά του, κάνει απλώς αυτό που ξέρει καλύτερα εδώ και σαράντα χρόνια: να διαβάζει την επόμενη μεγάλη αγορά πριν ανοίξει για όλους τους άλλους.
