«Τι είναι αυτό ρε;» φώναζαν σήμερα στους διαδρόμους. Και όχι άδικα. Γιατί όταν στον πίνακα της τηλεθέασης βλέπεις 1,7%, δεν μιλάμε για “χαμηλή πτήση”. Μιλάμε για ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο. Ο Κώστας Τσουρός, που κάποτε πλασαριζόταν ως το “σοβαρό παιδί” της infotainment ζώνης, φαίνεται πως δεν κατάφερε να πείσει ούτε το κοινό που διψά για τηλεοπτικό κατινίστικο αίμα – πόσο μάλλον εκείνο που ζητά ανάλυση γεωπολιτικών εξελίξεων.
Γιατί εδώ είναι το οξύμωρο. Δεν έκανες νούμερα με εύπεπτα τηλεοπτικά θέματα και φθηνό gossip, θα κάνεις με γεωστρατηγική; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό. Είναι βαθιά ποιοτικό. Όταν το κοινό σου γυρίζει την πλάτη μαζικά, δεν φταίει ούτε το lead-in ούτε ο ανταγωνισμός. Φταίει το αφήγημα που δεν “αγοράστηκε” ποτέ. Η εικόνα του «μετρημένου» και «ευγενικού» παρουσιαστή ξεφούσκωσε σαν μπαλόνι σε παιδικό πάρτι.
Στον ΣΚΑΪ – που επενδύει σε πρόσωπα με στόχο επιρροή και όχι απλώς νούμερα – το 1,7% δεν είναι απλώς χαμηλό. Είναι πολιτικό μήνυμα. Είναι εμπορικό καμπανάκι. Είναι τηλεοπτικό χαστούκι. Και κάπου εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Μήπως τελικά το κοινό κουράστηκε από τη “δήθεν σοβαρότητα”; Μήπως η αποδόμηση δεν είναι συνωμοσία, αλλά φυσική εξέλιξη; Γιατί η τηλεόραση είναι σκληρή.
Δεν συγχωρεί κατασκευασμένα προφίλ. Και όταν η αποδοχή μετατρέπεται σε αδιαφορία, τότε η “μεταγραφή” γίνεται απλώς μια ακριβή αυταπάτη. Το 1,7% δεν είναι νούμερο. Είναι verdict. Δείτε τα νούμερα αναλυτικά παρακάτω:
