Στον καναπέ του “Νωρίς Νωρίς” φιλοξενήθηκε το πρωί της Δευτέρας (9/2) ο Νίκος Ζιώγαλας, κάνοντας με τους παρουσιαστές της εκπομπής μία ζεστή και ενδιαφέρουσα κουβέντα περί μουσικής.
Ο γνωστός τραγουδιστής και τραγουδοποιός γύρισε πίσω στη δεκαετία του ’80, όταν ο ίδιος ξεκίνησε το προσωπικό του ταξίδι στον χώρο του πενταγράμμου, έχοντας στο πλευρό του τους φίλους του, Νίκο Πορτοκάλογλου, Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα.
«Εγώ το ‘κανα κρυφά, γιατί η μάνα μου ήθελε να σπουδάσω βασικά. Είχε μεγάλη λαχτάρα, επειδή ήμουν ο μικρότερος της οικογένειας, με τέσσερα αγόρια. Ήταν όλοι τεχνίτες τα παιδιά και η μάνα μου ήθελε εγώ να γίνω κάτι άλλο. Από την Γ’ Γυμνασίου όμως εγώ το είχα αποφασίσει ότι θα γίνω τραγουδιστής», περιγράφει ο Νίκος Ζιώγαλας.
«Παιδεύτηκα πολύ και η μάνα μου το ‘ξερε αυτό. Έφυγα από τη Βέροια, ήρθα στην Αθήνα. Εγώ είχα την αγωνία της μάνας μου περισσότερο, αυτό με πονούσε. Σκέψου, ας πούμε, το παιδί να φεύγει 17 χρονών στο άγνωστο. Χωρίς συγγενείς, χωρίς ανθρώπους. Αλλά εγώ στη ζωή πορεύτηκα με τους φίλους. Πιστεύω ότι η φιλία είναι η πιο δυνατή σχέση που μπορεί να υπάρξει, μετά τη σχέση μητέρας-παιδιού», εξομολογείται.
Για το ξεκίνημά του μαζί με τους Πορτοκάλογλου-Κατσιμίχα, ανέφερε: «Υπήρχε αυτή η άμιλλα, γιατί τώρα ακούω για τη Eurovision, ακούω για διάφορα. Τότε εμείς την άμιλλα την είχαμε μεταξύ μας. Δηλαδή έφερνε ο ένας ένα τραγούδι και έλεγε “άκου αυτό”. Πήγαινε σπίτι του ο άλλος, έγραφε και ερχότανε την επόμενη μέρα και έλεγε “Για άκου εσύ αυτό».
«Ο Χάρης σπούδαζε στο Βερολίνο, ο Πάνος στο Παρίσι και εγώ ζούσα στο Παρίσι, είχα γραφτεί Μουσικοθεραπεία σε ένα πανεπιστήμιο. Αλλά περισσότερο θεραπευόμουνα παίζοντας στους δρόμους. Και ήρθαν και τα παιδιά και καθίσανε δύο μήνες περίπου, τους κράτησα εκεί. Και παίζαμε οι τρεις μας. Μοιράζαμε μετά τα φράγκα, τα γαλλικά, και πηγαίναμε και τρώγαμε McDonalds.
Ήτανε πολύ καλό τότε. Κι όταν ήρθε το McDonalds στην Ελλάδα, έτρεξα αμέσως να δω τι είναι αλλά δεν μου άρεσε. Εκείνο (τότε στο Παρίσι) μου είχε αρέσει», αφηγήθηκε ο Νίκος Ζιώγαλας σε άλλο σημείο.
Άγνωστες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια
«Το “Μια Βραδιά στο Λούκι” γράφτηκε στο μπαρ, σ’ αυτό το Λούκι, όπου πήγαμε σαν πελάτες εγώ με τον Χάρη και γινόταν ένα παιχνίδι με μια κοπέλα. Αυτός έβλεπε την κοπέλα, εγώ είχα πλάτη, έβλεπα αυτόν και τον ρωτούσα με αγωνία: “Τι γίνεται;”. Ο Χάρης ήθελε την κοπέλα. Η κοπέλα τελικά δεν ήθελε κανέναν μάλλον».
«Και στο ίδιο μαγαζί μετά, εγώ δούλεψα μπάρμαν μετά. Και έγραψα τη “Σταρ του σινεμά” για μια γκαρσόνα που δούλεψε για ένα διάστημα και εξαφανίστηκε, έφυγε. Αλλά πριν εξαφανιστεί… εγώ έγραψα ένα τραγούδι ας πούμε και βέβαια δεν το ‘μαθε ποτέ η κοπέλα και πάντα την ευχαριστώ, γιατί ήτανε πράγματι καλή έμπνευση».
«Αλλά σου πω και κάτι άλλο; Τη Φανή του Καζούλη δεν τη λένε Φανή. Δεν ξέρω πώς την έλεγαν. Τώρα θα με ακούει και θα λέει “γιατί το είπες;”. Το έχει ομολογήσει ο ίδιος», αποκάλυψε κλείνοντας ο Νίκος Ζιώγαλας.
GIPHY App Key not set. Please check settings