in

Ρε Παντελή. Αυτό το “Σαν σήμερα” μερικές φορές μπορεί να με τρελάνει…

Δέκα Φλεβάρη του 2016. Η αφίσα βγαίνει στους δρόμους. Ο Παντελής είναι χαρούμενος και μαζί με τον μαέστρο του, τους συνεργάτες του τον Αργύρη και άλλους καμαρώνουν. Και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν. Οκτώ ημέρες μετά τα όνειρα κόβονται απότομα μαζί με το νήμα της ζωής του…

Η είδηση σοκάρει. Την ίδια στιγμή υποσυνείδητα περνά απο το μυαλό το μήνυμα πώς “δεν είμαστε τίποτε… όλα είναι μάταια. Είμαστε μια καλή και μια κακή στιγμή. Είμαστε όμηροι του θανάτου. Και δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε. Μόνο να τον ξεγελάσουμε”΄.

Τα συναισθήματα ωστόσο είναι ζωντανά. Όσα χρόνια και να περάσουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην απώλεια και στον πόνο. Αναφέρομαι και σε εκείνες τις χαρούμενες στιγμές που το χαμόγελο του Παντελή σκέπαζε κάθε ζόρι. Κάθε πίεση. Κάθε πρόκληση. Κάθε ψυχαναγκαστική βία.

Με αυτό το χαμόγελο αντιμετώπισα σήμερα αυτο το “Σαν σήμερα” που μου θύμισε το Facebook… και μαζι με αυτό… ένα τεράστιο “Γιατί ρε αγόρι μου”.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Ο Ρέμος ο Ατατούρκ και η αναφορά απο πίστας στη Μακεδονία (Βίντεο)

Αγωγή-Βόμβα του δημοσιογράφου Τάκη Μουσά. Ζητά 1.000.000 ευρώ απο τον…