Σεβασμός μόνο. “Καλό ταξίδι δάσκαλε. Θα μας λείψεις”

Είμαι πολύ μικρός για να σχολια΄σω την πορεία του Ανδρέα Μπόμη. Είμαι ωστόσο πολύ τυχερός που είχα την τιμή να τον έχω δάσκαλο στη σχολή δημοσιογραφίας του Αντ1 τα πρώτα χρόνια δημιουργίας της στις αρχές της δεκαετίας του 90.

Ήταν ο άνθρωπος αυτός που με έκανε να σκέφτομαι αλλιώς. Να αφήσω τις όποιες μικροαστικές καταβολές μου και να προχωρήσω παρακάτω. Ήταν ένας απο εκείνος που έλεγε συνέχεια ότι “έχω γεννηθεί για το πεζοδρόμιο”.

Και είχε τόσο δίκιο. Μου έλεγε πάντα στις ειδήσεις να κοιτάω πίσω απο την βιτρίνα και να παραμένω ουδέτερος.

Όμως δάσκαλε. Σήμερα… 28 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη γνωριμία μας…δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος. Ουδέτερος.

Δεν μπορώ να γράψω-όπως έκαναν σχεδόν όλοι- σε copy-paste το βιογραφικό σου.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις κουβέντες μας. Τα γέλια μας. Την συνάντηση μας χρόνια μετά στην “Πράσινη” όταν ο γιός σου ο Παναγιώτης ήταν στο τιμόνι της εφημερίδας.

Δεν μπορώ να ξεχάσω την πλάκα που μου έκανες στις γιορτές που σε συναντούσα.

Ουτε μπορώ να ξεχάσω την χαρά σου όταν είδες για πρώτη φορά τον μικρό Ανδρέα. Τον εγγονό σου.

Θα μας λείψεις πολύ… έφυγες και ξεκουράστηκες.

Θα σε έχω για πάντα στην καρδιά μου δάσκαλε…

Αφήστε μια απάντηση

Avatar

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Open: Τα χαμηλά νούμερα της “Κουζίνας” το κόψιμο και το μέλλον της Νέγκα

Νούμερα τηλεθέασης. Οι μισθοφόροι του Nomads κράτησαν τα νούμερα της πρώτης ημέρας